Waarom voelen soms eng is
Je zit op de bank en iemand vraagt hoe het met je gaat. Je hoort jezelf zeggen dat het druk is, dat het goed gaat verder. Vraagt diegene door en wil weten wat je voelt, dan blijft het stil. Je kunt het woord wel bedenken, maar er komt niks bij omhoog.
Voor heel veel vrouwen is dat zo. Denken kent geen geheimen. Voelen is een vreemd land.
Wat voelen ingewikkeld maakt
Als kind leer je vanzelf dat sommige gevoelens niet zo handig zijn. Niet huilen aan tafel. Niet boos worden waar opa bij zit. Doorgaan. Dat is geen verwijt naar je ouders. Bijna iedereen heeft het zo geleerd. Het werkte ook, een tijd lang. Tot je merkt dat je niet meer weet waar je gevoel eigenlijk zit.
Er komt nog iets bij. Voelen maakt je kwetsbaar. Als je voelt, kan iemand je raken. Dat is een risico, en je lichaam beschermt je daar tegen. Bij sommige mensen door alles in te houden. Bij anderen door heel hard nadenken in te zetten zodra het gevoel dichtbij komt.
En er is iets cultureels. Rationeel zijn telt. Wie nuchter blijft, krijgt complimenten. Wie zegt dat ze iets voelt, krijgt al snel te horen dat ze 'het loslaat' of 'positief moet denken'. Dan kies je op een gegeven moment voor je hoofd. Dat is veiliger.
Gevoelens vertellen je iets. Wat je raakt, wat je nodig hebt, waar je grens ligt. Wegduwen werkt even, en daarna niet meer.
De weg terug loopt via je lichaam
Je leert niet voelen door er nog harder over na te denken. Dat is de truc die je hoofd elke keer probeert, en die elke keer niet werkt. Voelen leer je door je aandacht naar je lijf te brengen. Niet om iets op te lossen. Gewoon om te merken wat er is.
Even bij jezelf langs
- Ga zitten of liggen waar je niet gestoord wordt.
- Sluit je ogen of kijk naar een vast punt.
- Loop met je aandacht langzaam door je lichaam. Van je hoofd naar je voeten.
- Sta bij elk gebied even stil. Voel je iets warms? Iets zwaars? Iets dat trekt of vastzit?
- Je hoeft het niet te benoemen. Het opmerken is genoeg.
Je hoeft geen mooie woorden te vinden. 'Iets zwaars in mijn borst' is al voelen. 'Een knoop in mijn buik' ook. Begin daar.
Mischa heeft een begeleide meditatie van twaalf minuten ingesproken. Je krijgt hem gratis in je mailbox.
Wat als er gewoon niks komt
Voor sommige vrouwen is dat een eerlijk antwoord. Geen verdriet, geen blijdschap, geen woede. Vlak. Dat is geen gebrek. Dat is meestal een teken dat je lichaam lang in een stand heeft gestaan waarin voelen niet veilig was.
Daar kom je uit, maar niet in een week. Het komt langzaam terug. Eerst kleine dingen. Een tune op de radio waar je opeens een brok van krijgt. Een bekende geur waar je stil van wordt. Vertrouw die kleine signalen. Dat is je gevoel dat zich weer durft te laten zien.
Voelen kun je oefenen
Voelen is iets wat je kunt opbouwen. Net als fietsen toen je acht was. In het begin wankel, soms vallen, en op een dag opeens vanzelfsprekend. Bij gevoel duurt het iets langer, maar het principe is hetzelfde.
Vrouwen die in contact zijn met wat ze voelen, kiezen vaak rustiger. Niet impulsief, maar wel duidelijk. Ze weten of iets klopt of niet, ook zonder dat ze het hard kunnen maken. Dat scheelt jaren van twijfelen.
Veelgestelde vragen
Hoe kom ik dichter bij wat ik voel?
Begin klein. Merk op wat er in je lijf gebeurt op gewone momenten. Sta je strak op de fiets terwijl je rijdt? Houd je je adem in als je mailtjes opent? Dat zijn aanwijzingen. Op die momenten zit je gevoel net onder de oppervlakte.
Is het eng om weer te gaan voelen?
Soms wel. Vooral als je er lang niet bij bent geweest. Wat omhoog komt is dan niet altijd licht. Dat is geen reden om te stoppen. Het is een teken dat je iets aanraakt wat al lang op je wachtte.
Wat als ik echt niks voel?
Dan is dat de informatie van vandaag. Niks voelen is ook iets. Probeer niet om er een gevoel bij te verzinnen. Blijf bij de leegte, een paar minuten. Vaak komt er na een tijdje toch iets klein op.
Hoe weet ik welk gevoel het is?
Begin grof. Is het prettig, niet prettig, of neutraal? Daarna iets specifieker. Warm, koud, zwaar, licht, trekkend. Pas daarna komen er woorden bij. Verdriet. Boosheid. Opluchting. Het hoeft niet meteen scherp.
Je hoofd heeft je goed gediend. Het heeft je door dingen heen geloodst. En je gevoel is er ook nog. Een beetje stoffig misschien, een beetje schuw, maar het is er. Vandaag een minuut. Morgen weer een minuut. Zo komt het terug.
Coach. Begeleidt samen met Mischa retraites op Vlieland en schrijft de artikelen van momentje.